Autorem artykułu jest Paweł Stopka

artykuł ze zdjęciami dostępny na MyBankier.com Paweł Stopka
Jak podrobić polskie banknoty ?

„Uczniowie fałszowali pieniądze-Nawet 25 lat więzienia grozi kilku uczniom szkoły zawodowej w Turku za fałszowanie pieniędzy i wprowadzanie ich do obiegu. Policjanci z Turku przez kilka tygodni tropili młodych fałszerzy. W ich ręce wpadł także sprzęt, którego podejrzani używali do drukowania fałszywek.”

Taką wiadomość można chociażby przeczytać na głównej stronie policji , z której pochodzi cytowany przykład.

W dobie postępu technicznego – sprzęt jakim dysponują fałszerze jest coraz lepszy , dostępny dla każdego i trudniej jest zidentyfikować podrobione pieniądze. Jak często sprawdzasz czy pieniądze które dostajesz w banku , w hipermarkecie , czy w innym punkcie usługowym są prawdziwe? Czy posiadasz w swoim portfelu prawdziwe pieniądze ?. Więcej…

Wiele osób nawet nie posiada wiedzy , nie chce , czy często sytuacja powoduje iż nie myśli się o tym, żeby zweryfikować prawdziwość banknotu. Naturalną rzeczą jest to , że ilość podrobionych pieniędzy w obiegu jest znikoma- ale należy pamiętać , że podrobiony pieniądz nie jest już naszą własnością i należałoby go odnieść na policję. Mało tego, zapewne wiele osób, mając świadomość iż posiada „ lewy „ pieniądz ponownie wprowadzi go w obieg gdzieś w okolicznym kiosku , nie wiedząc iż w takim momencie podlega pod kodeks karny( paragraf o wprowadzaniu do obiegu fałszywych pieniędzy).

Z prawa :

1. ART.310 paragraf 1. Kto podrabia albo przerabia polski albo obcy pieniądz, inny środek płatniczy albo dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej(…), podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.
2. paragraf 2 Kto pieniądz, inny środek płatniczy lub dokument określony w paragrafie 1 puszcza w obieg albo go w takim celu przyjmuje, przechowuje, przewozi, przenosi, przesyła albo pomaga do jego zbycia lub ukrycia, podlega karze pozbawienia wolności od roku do 10 lat.(…).

Jak uchronić się przed fałszywymi pieniędzmi oraz jakie najczęściej nominały są fałszowane?

Czy jako fałszerz wolałbyś podrobić nominał najwyższy 200 PLN czy 10 pln?- Wbrew wszystkim oczekiwaniom i jak widać z obserwacji większość z nas nie sprawdza oryginalności pieniędzy z różnych powodów. Ci jednak co sprawdzają to zazwyczaj zawieszają „ oko” na najwyższych nominałach , czyli 200 zł- dlaczego? Boimy się stracić 200 PLN, a wolimy przymknąć oko na stratę 10 PLN- dość oczywiste- ale jeśli stracisz 100 banknotów po 10 PLN?- jak to będzie bolało? W końcu to tylko 10 PLN.

Przy fałszowaniu wysokich nominałów jest większe ryzyko dla fałszerza , ze banknot ze względu na swoją wartość zostanie szybciej przez kogoś sprawdzony, i istnieje dla niego większe ryzyko niż wprowadzi na rynek do obiegu niższe nominały. Przy nominałach 10, 20 zł nikt nie identyfikuję, nie sprawdza , nawet nie podnosi banknotu żeby sprawdzić czy jest znak wodny- w końcu to mała strata, tak jak pisałem.

Kupując zakupy w sklepie przy dużej ilości klientów- kasjerzy nawet nie identyfikują banknotów- przez co jest to najczęściej wykorzystywane miejsce przez fałszerzy, tak samo jak różnego rodzaju place handlowe czy targowiska. Pobierając pieniądze w banku też nie sprawdzamy autentyczności pieniędzy, bo wierzymy że w banku takie zjawiska jak fałszywe pieniądze to fikcja , a jednak i w takich miejscach się mogą pojawić.

Oczywiście można powiedzieć że nie ma czasu na sprawdzanie każdego banknotu przy dużej ilości pieniędzy , ale opiszę jak sprawdzać pieniądze, zmniejszyć ryzyko metodami które po części mogą nam pomóc, tak żeby odrzucić te pieniądze które na pierwszy rzut oka mogą być fałszywe.

Na pewno jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa jest posługiwanie się pieniędzmi bezgotówkowo- karta, konto internetowe-oczywiście w tych pomocach codziennych też występują problemy z ich podrabianiem, włamywaniem się na konta ale o tym innym razem.

W 100% nigdy nie będziemy mieć pewności , że dany banknot jest fałszywy po naszych oględzinach – ponieważ niektóre metody wymagają specjalistycznego sprzętu oraz fachowców – którzy zazwyczaj są w odpowiedniej jednostce, takich jak Narodowy Bank Polski.

Metody i zdjęcia odnośnie identyfikacji pieniędzy zostały przedstawione na mojej stronie MyBankier.com, ze względu na dużą ilość treści.
Zapraszam – Paweł z MyBankier.com
—

Mybankier.com – finanse od podstaw

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Arek Czapla

Kto i kiedy może stać się o zachowek..
Zachowek mogą otrzymać jedynie dzieci zmarłego, a gdy ich nie ma to wnuki, prawnuki oraz małżonek.

Gdy zmarły spadkodawca nie miał dzieci i żony to o zachowek mogą strać się również jego rodzice.

Jeżeli spadkodawca pozostawił po sobie testament tylko dla niektórych uprawnionych do spadku, rozdysponował swoim majątkiem za życia( częścią majątku), to do zachowku maja prawo wszystkie uprawnione osoby.

Zachowek nie należy się osobom, które zostały wydziedziczone w testamencie, albo gdy osoba powołana do spadku go odrzuci ( w takiej sytuacji do zachowku uprawnione są jego dzieci i wnuki).

Zachowek nie należy się także osobie, która zrzekła się go w umowie notarialnej lub, gdy otrzymała go w formie darowizny za życia spadkodawcy.

Jeżeli chodzi o zachowek to można dochodzić swoich praw w ciągu 3 lat od ogłoszenia testamentu ( po tym terminie prawo do zachowku ulega przedawnieniu).

Od momentu ogłoszenia testamentu osoby, które są uprawnione do zachowku, mogą się go domagać od osób, które otrzymały spadek ( gdy zachowek zostanie wypłacony, powinno to być udokumentowane pokwitowaniem oraz oświadczeniem o zrzeczeniu się dalszych roszczeń).

Gdy osoby, które otrzymały spadek nie chcą wypłacić zachowku, osoba uprawniona do jego otrzymania, powinna skierować sprawę do sądu cywilnego, który jest właściwy dla miejsca zamieszkania spadkodawcy ( powołujemy się wtedy na akta postępowania spadkowego podając sygnaturę akt) .

Za sprawę o zachowek zapłacisz opłatę sądowa w wysokości 5 procent wartości zachowku, ale nie większą niż 100 tysięcy złotych.

Gdy sprawa zostanie wygrana, to zobowiązany do wypłaty zachowku powinien zwrócić ( przynajmniej część) kosztów sądowych oraz koszty pomocy udzielonej przez adwokata lub radcę prawnego.

Jeżeli opłata kosztów sądowych może przyczynić się do uszczerbku dla utrzymania danej osoby lub jego rodziny to sąd może zwolnić od ich opłaty.

Obliczając wysokość zachowku bierzemy pod uwagę schedę, która należałaby się w razie dziedziczenia ustawowego.

A więc :

* zachowek wynosi 2/3 wartości tego, co dana osoba otrzymałaby, gdyby dziedziczyła według reguł dziedziczenia ustawowego będąc osoba trwale niezdolną do pracy.

* zachowek w tej samej wysokości zostanie wypłacony dziecku, wnukowi, prawnukowi uprawnionemu do zachowku, który nie ma 18 lat

* W pozostałych przypadkach zachowek wypłacany jest w wysokości 1/2 wartości udziału w spadku.
—

Musisz być na bieżąco z aktualnymi przepisami ? – skorzystaj z elektronicznych wydań aktów prawnych…

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Arek Czapla

Na czym polega przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza ?
Osoba powołana do przyjęcia spadku, może się zdecydować na przyjęcie go z dobrodziejstwem inwentarza. Będzie wtedy odpowiedzialna za długi spadkowe tylko do wysokości tzw. aktywów spadku ( to co przedstawia wartość materialną spadku).

Decydując się na przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza trzeba pamiętać, że mamy 6 miesięcy na złożenie oświadczenia. Oświadczenie składamy w sądzie lub u notariusza.

Oświadczenie można sporządzić samemu, a w treści wpisujemy :

“oświadczam, że spadek po ( tu wpisujemy imię i nazwisko spadkodawcy) zmarłym ( data śmierci) w (miejscowości) przyjmuje z dobrodziejstwem inwentarza “.

Składając oświadczenie podajemy :

* imię i nazwisko

* dokładny adres zamieszkania

* imiona, nazwiska, adresy zamieszkania innych spadkobierców

Jeżeli jeden ze spadkodawców przyjmie spadek z dobrodziejstwem inwentarza, to uznaje się, że pozostali spadkobiercy, którzy nie złożyli oświadczenia, również przyjęli spadek w ten sposób ( więc jeżeli nie chcemy przyjmować spadku, a wiemy, że jeden ze spadkobierców przyjął go z dobrodziejstwem inwentarza, będzie potrzebne złożenie stosownego oświadczenia. )

Po złożeniu przez nas oświadczenia o przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza to sąd lub notariusz prześle je wraz z załącznikami do sądu rejonowego, który jest odpowiedni z ostatnim miejscem zamieszkania spadkodawcy. Sąd również zarządza tzw. “spis inwentarza”

Na czym polega spis inwentarza ?

Spis inwentarza to lista cennych rzeczy i nieruchomości, które zostawił po sobie zmarły spadkodawca. Na podstawie tego spisu można ustalić, do jakiej kwoty spadkobiercy, jeżeli przyjęli spadek z dobrodziejstwem inwentarza odpowiadają za długi zmarłego spadkodawcy.

Spis inwentarza na polecenie sądu dokonywany jest przez komornika z okręgu na terenie którego znajduje się np. mieszkanie po zmarłym spadkodawcy.

Spadkobiercy powiadamiani są listownie przez komornika, kiedy i gdzie odbędzie się taki spis inwentarza ( odbywa się to przeważnie w ostatnim miejscu zamieszkania spadkodawcy ).

Za spis inwentarza pobierana jest opłata w wysokości 10 procent miesięcznego wynagrodzenia za pracę. Obecnie komornik pobiera 227,54 zł, za każdą rozpoczętą godzinę pracy.

Komornika opłaca najczęściej osoba, która złożyła oświadczenie o przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Gdy sąd zwolnił ją z kosztów sądowych, to komornik ściągnie opłatę z majątku spadkowego.

Komornik podczas spisu inwentarza może korzystać z fachowych porad np.biegłego sądowego ( który ustali wartość pozostawionych przez spadkodawcę nieruchomości lub innych cennych rzeczy). Wtedy pojawią się dodatkowe koszty, które ponoszą wszyscy spadkobiercy.

Komornik ustali, które rzeczy powinny być wciągnięte do spisu inwentarza, sprawdzi także jakie zobowiązania miał zmarły spadkodawca ( sprawdza jego rachunki bankowe, zaległości w płatnościach ).

Gdy zmarły spadkodawca zostawił po sobie pieniądze ( polskie i zagraniczne), papiery wartościowe lub biżuterie i kruszce szlachetne, to komornik złoży je w depozycie sądowym. Gdy ostatecznie zostaną policzone aktywa i pasywa spadku, komornik prześle akta z dokumentacja do sądu, który zlecił mu dokonanie spisu inwentarza.

Jeżeli okaże się, że na podstawie spisu inwentarza majątek zmarłego spadkodawcy jest mniejszy niż pozostawione przez niego długi, to spadkobiercy nie będą za nie odpowiadać ( nie uzyskają też nic z majątku, zostanie on przekazany na spłatę długów).

Gdy spadkobiercy ukryją przed komornikiem jakieś cenne przedmioty, a komornik się o tym dowie, to zostanie przeprowadzony uzupełniający spis inwentarza.
—

Musisz być na bieżąco z aktualnymi przepisami ? – skorzystaj z elektronicznych wydań aktów prawnych…

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Arek Czapla

Co zrobić, gdy ojciec dziecka nie chce go uznać dobrowolnie….
Jeżeli biologiczny ojciec dziecka nie chce go uznać dobrowolnie, matka dziecka powinna wnieść do sądu pozew o ustalenie ojcostwa.

Pozew składa się w Sądzie Rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania pozwanego. Pozew jest bezpłatny.

Matka dziecka może żądać ustalenia ojcostwa dopiero po urodzeniu dziecka (wcześniej jest to niemożliwe), aż do osiągnięcia przez dziecko pełnoletności.

Gdy dziecko osiągnie pełnoletność może w dowolnej chwili wnieść pozew o ustalenie ojcostwa, ponieważ sprawy o ustalenie ojcostwa nie ulegają przedawnieniu.

Jeżeli matka dziecka jest niepełnoletnia, pozew w jej imieniu składa jedno z rodziców lub prawny opiekun.

Jednocześnie ze sprawą o ustalenie ojcostwa można dochodzić świadczeń alimentacyjnych :

* o przysługujące bieżące alimenty dla dziecka

* alimenty dla matki dziecka na pokrycie wydatków związanych z ciążą, porodem oraz kosztami utrzymania przez 3 miesiące od dnia porodu

Jeżeli zaistnieją ważne powody ( np. choroba dziecka lub matki dziecka) można żądać od ojca dziecka pomocy finansowej na dłużej niż 3 miesiące.

Dochodzenie tych świadczeń alimentacyjnych przedawnia się z upływem 3 lat od dnia narodzin dziecka.

Dziecko otrzymuje nazwisko ojca, gdy zostanie przez niego uznane. Jeżeli sąd ustali ojcostwo nie oznacza to,że dziecko automatycznie będzie nosić nazwisko swojego ojca. Gdy dziecko uznane przez ojca ma nosić nazwisko matki, musi on wyrazić na to zgodę w specjalnym oświadczeniu.

—

Prawo w elektronicznym wydaniu – jeżeli musisz być na bieżąco z aktualnymi przepisami…

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Arek Czapla

Kto ma prawo zostać prawnym opiekunem dziecka ?
Rozprawa o ograniczenie lub zawieszenie władzy rodzicielskiej toczy się w sądzie rodzinnym . Dzieckiem w tym czasie opiekuje się tzw. “opiekun faktyczny” ( ciocia, babcia).

Opiekun faktyczny zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych ma prawo do zasiłku rodzinnego na dziecko, lecz do jego uprawnień nie należy decydowanie w ważnych sprawach dotyczących dziecka, żeby uzyskać takie prawa trzeba zostać opiekunem prawnym dziecka.

Największe szanse na zostanie opiekunem prawnym dziecka mają osoby dla niego najbliższe, ponieważ sąd szczególnie zwraca uwagę, czy między dzieckiem a kimś z rodziny istnieje pozytywna więź. Dla sądu rodzinnego bardzo ważne jest także to czy osoba ubiegająca się o to by zostać opiekunem prawnym dziecka, należycie wywiąże się ze swoich obowiązków.

Opiekunem prawnym dziecka zostaje przeważnie jedna osoba, gdy chcą pełnić taką role dwie osoby muszą być małżeństwem. O taką role może też ubiegać się osoba, która z dzieckiem nie jest spokrewniona ( np. rodzic zastępczy ). Może nim zostać także osoba nie mająca polskiego obywatelstwa.

By zostać opiekunem prawnym dziecka trzeba złożyć do sądu rejonowego (wydział rodzinny i nieletnich) wniosek o ustanowienie opiekuna. Wniosek powinien być złożony w sądzie zgodnym z miejscem zamieszkania lub pobytu dziecka.

We wniosku podajemy :

* adres i nazwę sądu

* dane personalne przyszłego opiekuna, zawód i miejsce zamieszkania

* dane personalne dziecka, adres zamieszkania, pobytu dziecka

* krótkie uzasadnienie wniosku : opis sytuacji rodzinnej dziecka i kto się nim zajmuję

* załączniki : ważne dokumenty dotyczące dziecka m.in odpis aktu urodzenia

Do obowiązków opiekuna prawnego dziecka należy sprawowanie opieki nad dzieckiem, a także nad majątkiem dziecka. Nad opiekunem nadzór pełni sąd opiekuńczy. Jeżeli np. dziecko odziedziczyło mieszkanie po swoich rodzicach, to opiekun prawny nie może sprzedać go bez zgody sądu opiekuńczego. Gdyby była taka zgoda mieszkanie nie może nabyć sam opiekun lub jego małżonek.

Gdy dziecko posiada pieniądze na rachunku bankowym, to opiekun może pobierać je też tylko po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego. Gdy dziecko posiada kosztowności, papiery wartościowe sąd może nakazać złożenie ich do depozytu sądowego.

Do obowiązków opiekuna prawnego należy także składanie w sądzie pisemnego sprawozdania dotyczącego dziecka ( jaki jest stan jego zdrowia, jak się uczy itp.). Termin składania sprawozdania wyznacza sąd opiekuńczy. przeważnie jest to raz w roku.
—

Szukasz wiedzy związanej z prawem pracy ? – Książki prawnicze

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Rafał Chmielewski

Dochody z Holandii powinny zostać rozliczone w Polsce przez osoby pracujące w Niderlandach. W jaki sposób tego należy dokonać? Czy można skorzystać z Ulgi Abolicyjnej? A co z opodatkowaniem odsetek na rachunku bankowym w Holandii? Tego, i innych ważnych rzeczy o rozliczaniu dochodów holenderskich w Polsce, dowiesz się z tego artykułu.

Jednym z krajów, w których zamieszkuje największa liczba emigrantów z polski, jest Holandia. Dochody z pracy w tym kraju powinny być rozliczone w Polsce, a zatem problem opodatkowania tego rodzaju dochodów holenderskich jest wciąż aktualny wśród niderlandzkiej grupy polonijnej. Uwagi poniższe są, i będą aktualne, aż do momentu zmiany umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej przez Polskę z Holandią, a w szczególności zmiany metody unikania podwójnego opodatkowania na korzystniejszą, a więc na metodę wyłączenia zagranicznych dochodów z opodatkowania w Polsce z zachowaniem progresji (tzw. metoda wyłączenia z progresją). Pomimo tego, że metoda obecnie obowiązująca (metoda zaliczenia proporcjonalnego) jest mniej korzystna, to dzięki uldze abolicyjnej istnieje jednak możliwość wyłączenia dochodów holenderskich z podatku w Polsce.

Dalej przeczytacie:
· Dlaczego od dochodów holenderskich należy rozliczyć się w Polsce
· Kto się powinien rozliczyć
· Jak należy się rozliczyć przy zastosowaniu metody zaliczenia proporcjonalnego
· Czy można skorzystać z ulg i odliczeń przewidzianych w prawie polskim
· Jak skorzystać z ulgi abolicyjnej
· Do jakiego urzędu skarbowego należy przesłać deklarację
· Jak opodatkować zwrot podatku od zagranicznego fiskusa
· Czy należy opodatkować odsetki powstałe na rachunku bankowym

1. Kto rozlicza dochody holenderskie w Polsce?

Obowiązek rozliczenia tych dochodów spoczywa na osobach, które w roku podatkowym posiadały polską rezydencję podatkową . Kto zatem był takim rezydentem? Mamy tutaj dwa kryteria, z których spełnienie przynajmniej jednego skutkuje polską rezydencją podatkową, a więc koniecznością rozliczenia się w Polsce (art. 3 ustawy o PIT)

Pierwsze kryterium to liczba dni – 183 dni w roku podatkowym. Niekoniecznie muszą być spędzone w Polsce łącznie – liczy się suma tych dni w całym (polskim) roku podatkowym.

Drugie kryterium, to posiadanie w Polsce tzw. ośrodka interesów życiowych, na który składa się centrum interesów osobistych (rodzina, przyjaciele, pasja, życie kulturalne, itp.) oraz centrum interesów gospodarczych (zatrudnienie, firma, działalność gospodarcza).

Spełnienie choćby jednego z tych kryteriów powoduje, że jesteśmy rezydentami polskimi. Oczywiście nie oznacza to, że automatycznie przestajemy być rezydentami holenderskimi… Możemy mieć bowiem podwójną rezydencję podatkową, ale opodatkowani od wszystkich swoich dochodów możemy być tylko w jednym kraju.

Co więc w przypadku podwójnej rezydencji? Gdzie się rozliczamy – w PL, czy w NL? Zobaczmy w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania art. 4 ust 2. Wyraźnie mówi on, że jeżeli osoba ma dwa miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym kraju, w którym posiada stałe miejsce zamieszkania, a jeżeli nie można ustalić, gdzie posiada ona stałe miejsce zamieszkania, to pod uwagę bierze się to państwo, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). A więc widzimy, że powracamy do punktu wyjścia: dochody opodatkowane są w całości w tym Państwie, w którym podatnik posiada ośrodek interesów życiowych. Nawet, jeżeli za granicą przebywa więcej niż 183 dni w roku, to jeśli jego rodzina (centrum osobiste) stale zamieszkuje w kraju, to wciąż ma on obowiązek rozliczenia się w Polsce od całości swoich dochodów.

A zatem osoba uzyskująca dochody w NL, jeżeli jest polskim rezydentem podatkowym, albo podwójnym rezydentem ale zobowiązanym do rozliczenia w PL na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, powinna złożyć deklarację PIT-36 (oraz PIT-ZG) w Polsce i rozliczyć na niej dochody uzyskane w Holandii.

2. Jak się rozliczamy

Dochody holenderskie rozliczamy stosując metodę unikania podwójnego opodatkowania, zwaną metodą zaliczenia.W dużym skrócie polega ona na tym, że od podatku obliczonego wg polskich przepisów do ogólnej sumy dochodów, odejmujemy podatek zapłacony w Holandii. Ta metoda unikania podwójnego opodatkowania występuje w umowie PL-NL w wariancie “proporcjonalnym” (art. 23 ust. 5) Oznacza to więc, że od obliczonego podatku odjąć możemy podatek zapłacony za granicą do wysokości proporcji, w jakiej pozostaje dochód zagraniczny do ogólnej sumy dochodów.

3. Czy stosujemy ulgi i odliczenia? Ulga Abolicyjna

Tak! Przy rozliczaniu zagranicznych dochodów przysługują nam wszystkie ulgi, które przewiduje prawo polskie. A jakie są najważniejsze?

Przede wszystkim tzw. Ulga Abolicyjna (art. 27g ustawy o PIT), która pozwala na to, by całkowicie (w pewnych okolicznościach) zwolnić podatnika z polskiego podatku od holenderskich dochodów. Ulga ta została prowadzona, aby zrównać obciążenie podatkowe osób rozliczających się metodą zaliczenia, do osób korzystających z metody wyłączenia zagranicznych dochodów z opodatkowania w Polsce, z zachowaniem progresji. Wynikiem skorzystania z tej ulgi będzie więc objęcie podatnika takim samym zakresem opodatkowania (no, prawie takim samym – o czym niżej), jak gdyby “podlegał on” metodzie wyłączenia.

Co jest tutaj szczególnie ważne. Otóż – wbrew tu i tam pokutującej opinii – ulga abolicyjna nie ma celu całkowitego zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku w Polsce od dochodów zagranicznych. Jej celem jest wyłącznie zrównanie pozycji podatkowej dwóch grup podatników (rozliczających się metodą zaliczenia i wyłączenia), i pośrednio umożliwienie osobom rozliczającym się metodą zaliczenia proporcjonalnego skorzystania z korzystniejszej metody unikania podwójnego opodatkowania – a więc metody wyłączenia. Samo zaś zastosowanie metody wyłączenia nie zawsze powoduje brak zobowiązania podatkowego w Polsce. Dlaczego? Ponieważ metoda wyłączenia co prawda wyłącza dochód zagraniczny z opodatkowania w Polsce, ale jednocześnie wpływa na wysokość podatku od polskich dochodów. Dzieje się tak TYLKO wtedy, kiedy podatnik uzyskiwał dochody zarówno za granicą, jak i w Polsce. Jeżeli stosuje on metodę wyłączenia, to jego dochody zagraniczne są zwolnione z podatku w Polsce, ale jednocześnie mają wpływ na ustalenie wyższej polskiej stawki podatkowej, która jest następnie stosowana do polskich dochodów.

W ten sposób metoda wyłączenia wpływa na zwiększenie podatku od polskich dochodów, i tak samo będzie z podatnikiem, który skorzysta z ulgi abolicyjnej: jeżeli uzyskiwał on dochody tylko za granicą, to wówczas faktycznie jego dochody będą zwolnione z podatku w Polsce, jeżeli zaś miał on dochody również w Polsce, to wówczas zapłaci on zwiększony podatek od polskich dochodów pomimo tego, że dochody zagraniczne będą z podatku w Polsce wyłączone. Więcej o uldze abolicyjnej czytelnik znajdzie tutaj >>

Jakie jeszcze są ulgi, które można uwzględnić? Przede wszystkim możemy odliczyć składki na holenderski ZUS i NFZ (art. 26 ust. 1 pkt 2a, oraz art. 27b ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT) pod warunkiem, że składki te nie zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, albo odliczone w Holandii.

I tak dalej… ulgi budowlane, rehabilitacyjne, internetowe, prorodzinne (także, jeżeli dzieci powyżej 18 roku życia – ale nie dłużej niż do roku 25-go – uczyły się za granicą), a więc wszystkie ulgi, jakie przysługują w polskim prawie podatkowym.

4. Do jakiego urzędu kierujemy deklarację podatkową?

Do tego urzędu, który jest dla nas właściwy ze względu na nasze miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. A zatem będzie to nasz urząd, w którym do tej pory się rozliczaliśmy. Jeżeli podatnik zmienił miejsce rezydencji podatkowej na holenderską, to wówczas urzędem właściwym jest urząd dla nierezydentów. W tym jednakże przypadku uwagi zawarte w niniejszym artykule nie miałyby zastosowania, gdyż odnoszą się one wyłącznie do osób będących polskimi rezydentami podatkowymi.

5. Zwrot podatku z zagranicy – opodatkowanie w Polsce

Najwięcej wątpliwości budzi kwestia opodatkowania w Polsce zwróconego z Holandii podatku. Wiele osób nie ma świadomości tego obowiązku, a inne po prostu nie chcą go oddać polskiemu fiskusowi, ukrywając ten fakt. Nie dziwi to, skoro podatek najpierw zapłacony za granicą, a potem oddany podatnikowi, powinien być traktowany, jako jego własność, podobnie jak zwrot podatku z tytułu posiadanej ulgi podatkowej.

Tutaj jednak mamy do czynienia z zupełnie inną sytuacją. W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (45 ust. 3a) mamy wyraźny zapis, że jeżeli podatnik otrzymał z zagranicy zwrócony mu podatek, powinien go doliczyć do polskiego podatku w zeznaniu za rok podatkowy, za który się aktualnie rozlicza. Ważne jest jednak to, że nie chodzi tu o cały zwrócony podatek, ale o tą jego część, która uprzednio pomniejszyła polski podatek, kiedy podatnik rozliczał się z zagranicznych dochodów. Inaczej mówiąc, jeżeli dana osoba rozliczała się z dochodów holenderskich za rok 2007 w Polsce, to korzystając z metody zaliczenia proporcjonalnego mogła ona obniżyć podatek do zapłaty w Polsce o podatek zapłacony za granicą (o czym mówiliśmy już powyżej). Podatek holenderski obniżył więc podatek polski (albo go całkowicie skonsumował tak, że w Polsce nie zobowiązanie podatkowe nie powstało). I teraz, w momencie zwrotu podatku z zagranicy, podatnik powinien oddać fiskusowi polskiemu właśnie tą część, która wcześniej pomniejszyła podatek polski. W ten sposób dochodzi do stanu pierwotnego, tak jakby podatek nigdy nie został zapłacony za granicą (albo przynajmniej jego część), natomiast w Polsce – nie doszło do obniżenia podatku polskiego o podatek zagraniczny (szczegółowo piszę o opodatkowaniu zwrotu zagranicznego podatku tutaj >>).

Konieczność zwrotu podatku polskiemu fiskusowi dotyczy osób pracujących w Holandii, a także w pozostałych państwach, z dochodów których należy się w Polsce rozliczać metodą zaliczenia. Niestety tego obowiązku nie zmienia ulga abolicyjna, a więc ulga, dzięki której faktycznie można opodatkować w Polsce swój holenderski dochód metodą wyłączenia.

Szukając sposobu odzyskania podatku z Holandii można posłużyć się jedną z firm, zajmujących się profesjonalnie tego typu działalnością. Wykaz tych firm oraz zestawienie prowizji przez nie pobieranych można pobrać stąd >>

6. Odsetki na rachunkach i lokatach – opodatkowanie w Polsce

Problem opodatkowania odsetek powstałych na rachunkach bankowych oraz na lokatach za granicą jest również mało znany i być może budzi więcej kontrowersji niż temat obowiązkowego zwrotu zagranicznego podatku polskiemu fiskusowi. Wiąże się to głównie z tym, że w wyniku wejścia w życie abolicji podatkowej mówiono w mediach, że skorzystanie z tej abolicji powoduje umorzenie zaległości podatkowej, i że to rozwiązuje całkowicie problem ukrywanych dochodów zagranicznych. To uspokoiło większość osób, pracujących za granicą, a tymczasem fiskus ściąga należności od wszystkich, którzy nie opodatkowali swoich odsetek (niestety problem ten dotyczy wszystkich osób uzyskujących tego rodzaju zagraniczny dochód bez względu na metodę unikania podwójnego opodatkowania). Podstawą do opodatkowania dochodu z odsetek zagranicznych jest ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 30a).

Wynika z tego, że osoby uzyskujące w Holandii dochód z odsetek (czy to na rachunku bankowym, czy też na lokacie, albo z innego źródła) powinny go opodatkować w Polsce z uwzględnieniem metody unikania podwójnego opodatkowania, tj. metody zaliczenia. Przypomnę, że polega ona na tym, że od podatku obliczonego według polskiej stawki podatkowej – która wynosi 19% – odejmuje się podatek zapłacony za granicą (albo pobrany za granicą przez płatnika – instytucję finansową), nie więcej jednak, niż do wysokości kwoty podatku obliczonego według polskiej stawki (szczegółowo opisałem ten temat tutaj >>).

Ważne są tu jeszcze dwie rzeczy. Po pierwsze zobowiązanymi do zapłaty podatku od odsetek są wyłącznie polscy rezydenci podatkowi, a po drugie – stawka podatku zapłaconego za granicą powinna wynikać z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, która wyraźnie reguluje stawkę tego podatku (zazwyczaj niższą) dla nierezydentów (art. 11 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Holandią).

Opodatkowaniu z odsetek nie podlega przedsiębiorca, gdyż tego rodzaju dochód jest u niego opodatkowany jako typowy dochód z działalności gospodarczej.

—

Rafał Chmielewski jest prawnikiem i uznanym specjalistą w zakresie międzynarodowego prawa podatkowego; autorem licznych artykułów i publikacji z tej dziedziny. Jego serwis to: PodwojneOpodatkowanie.pl

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Hubert Osiński

Czy jest szansa, że możesz wygrać ze znaną i bogatą instytucją jako zwykły “Kowalski”? Nawet bez wiedzy prawniczej, kontaktów z innymi poszkodowanymi, znaczących środków finansowych?

„Firma oszukała mnie na 70,00 zł….

…I odpuszczę sobie bo nie opłaca mi się z tym iść do sądu a z chęcią bym im pokazał po czyjej stronie jest prawo”
Do tej pory w taki właśnie standardowy sposób kończyły się potencjalne rozważania jeśli np. firma telekomunikacyjna a może bank oszukał kogoś w takiej formie.
Kiedyś tak trzeba było postąpić, teraz…. dowiesz się już za chwilę
Trzeba zaznaczyć, że w przypadku firm telekomunikacyjnych takich spraw są setki, może tysiące…
A w takiej skali to już ciekawe źródło nieuczciwie pozyskanego dochodu sięgające prawdopodobnie kilkudziesięciu lub nawet kilkuset tysięcy złotych rocznie.
Jeśli przyjąć , że firma „ERAROWERA” podobnych przypadków miała powiedzmy 2000 razy w ciągu kwartału (a ilość abonentów to 6 mln ludzi!!, więc jest to wielce prawdopodobny scenariusz) na kwotę tylko 30,00 zł z osobna daje to łączną sumę w kwocie 240 000,00 zł rocznie!!
Ciekawa sumka co nie…
Nikt o „zdrowych zmysłach” nie pomyślałby żeby iść z tym do sądu za 30 zł… po pierwsze ze względu na koszty procesowe jak i samą kwotę.
Natomiast teraz sprawa ma się zupełnie inaczej.
Od niedawna weszły nowe regulacje, które umożliwiły funkcjonowanie instytucji „Pozwu zbiorowego”, a to z kolei znosi barierę ekonomiczną i wyrównuje możliwości procesowe z koncernem/dużą firmą ale również i mniejszym podmiotem, którzy dysponują środkami finansowymi a co za tym idzie zastępem Prawników.
Dlatego też zaczynają powstawać różne inicjatywy, które realnie pomagają zorganizować takie grupy, poprowadzić proces ich organizacji, pomóc przy budowie konkretnych zarzutów po wybór odpowiedniej kancelarii oto przykład: www.pozywamy-zbiorowo.pl jedynej tego typu zaczynającej się liczyć społeczności.
Tam też widać w ilu możliwych przypadkach może to mieć zastosowanie: telekomunikacyjnych, bankowych, budowlanych…
Znajduje się tam ciekawie opisany przypadek Kobiety, która zdublowała niechcący przelew do jednego ze znanych Banków na kwotę 70,00 zł. Czy bank oddał jej te pieniądze??
Wtedy nie mogła iść z tym do sądu, dziś już może…

Media dość oszczędnie traktują o „pozwach zbiorowych”, przecież podcinaliby drzewo na którym siedzą ich kluczowi reklamodawcy…
A jest to naprawdę skuteczne i nowatorskie rozwiązanie… a z pomocą wybranych społeczności osiągalne bez wiedzy prawniczej i „grubego portfela”.
Zachęcam do zapoznania się z tematem pozwów zbiorowych. Może ty, lub twoi znajomi mają jakieś doświadczenia, które teraz mogą znaleźć swój finał w sądzie. Tym bardziej, że może to spotkać każdego z nas w przyszłości.

—

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Barbara Lewińska

Ten kto nie poszerza swojej wiedzy cofa się wstecz. Tu znajdziesz odpowiedź jak zorganizować własne samokształcenie przy kompletnym braku czasu i ciągłych wyjazdach, jak nie czuć się bezradnym w morzu wiedzy, jaką zalewa nas Internet.

Samokształcenie to podstawa sukcesu, bez względu na to jaką dziedziną się zajmujesz. Bez względu na to czy dotyczy to Twojej pracy, biznesu czy hobby. Nikt z nas nie jest na tyle samowystarczalny intelektualnie i twórczo, żebyśmy mogli sobie pozwolić na poprzestaniu poszerzania swoich umiejętności nabytych w szkole, na kursach czy szkoleniach. Poza tym znane przysłowie „co dwie głowy to nie jedna” wyraźnie pokazuje nam, że do niczego nie dojdziemy (mówię tu o wiedzy i karierze, a nie o finansach), a nawet gdyby Pan Bozia dał nam tak szczególne zdolności, że bylibyśmy samowystarczalni, to ile zajęłoby to nam czasu… ?

Internet jest na pewno największym magazynem wiedzy, jednak ze względu właśnie na swoją wielkość utrudnia nam poszukiwania materiałów, które są nam niezbędne. Poza tym trudno samemu stwierdzić co jest niezbędne w naszym rozwoju, skoro tego nie znamy…

Książka i prasa specjalistyczna są więc niezastąpione. Pytanie tylko czy koniecznie tradycyjne, co potem z nimi zrobić jeżeli nasze zbiory rosną z miesiąca na miesiąc coraz bardziej? A co zrobić, gdy praca zmusza nas do częstych wyjazdów, czasem za granicę i obciążanie bagażu dodatkowo książkami i prasą nie zachęca do lektury? Idealnym wyjściem jest wtedy prasa oraz książki elektroniczne i audio. Ostatnio oferta księgarni cyfrowej

http://promocja.nextore.pl/index.xml

powiększyła się o 40 nowych e-booków z wydawnictwa Wolters Kluwer Polska, które jest największym w Polsce wydawcą publikacji prawniczych i biznesowych, a także jest częścią międzynarodowego koncernu wydawniczego działającego w 26 krajach i zatrudniającego 18 tysięcy pracowników.

Pozycje te są głównie prawnicze, przeznaczone dla fachowców z działów administracji, urzędników, prawników, biznesmenów, … Przedstawicie tych zawodów to osoby często zapracowane, mające mało czasu na bieganie po księgarniach i wyszukiwanie ulubionych tytułów. Internet, to właśnie idealne wyjście dla nich. Korzystając z wyszukiwarki na stronie księgarni cyfrowej znajdą szukaną pozycję, proste kliknięcie, wpłata i po kilku minutach książka lub prasa jest zapisana na dysku. Jej strony moŻna powiększyć, przegrać na CD, wydrukować, zabrać na laptopie ze sobą, są o wiele tańsze od wydanych tradycyjnie no i czytamy ekologicznie, nie niszcząc lasów i nie zanieczyszczając środowiska. Możemy stworzyć sobie własną bibliotekę o nieograniczonej miejscem liczbie zbiorów.

Szczególnej uwadze polecam pracę Kazimierza Piaseckiego „Wyroki sądów pierwszej instancji, sądów apelacyjnych oraz Sądu Najwyższego w sprawach cywilnych, handlowych i gospodarczych” (88,-20 zł). Autor bardzo merytorycznie przedstawia reguły wydawania wyroków przez sądy na trzech poziomach instancyjnych. W opracowaniu znajdziecie nie tylko podstawę praktyczną i prawną, uzasadnienie wyroku, lecz również omówienie zasad tworzenia wyroku, reguł orzekania, a także klasyfikację wyroku opartą na różnych kryteriach. Zaletą tej publikacji jest również uwzględnienie przez autora nowego fenomenu proceduralnego – sądy polskie, podobnie jak sądy państw członkowskich Unii Europejskiej są sądami Unii i ukazanie konsekwencji wynikających z tego faktu.

Równie ciekawą pozycją jest praca Kamila Seidlera „ Prawo ochrony dziedzictwa kultury“ (39,20 zł), w której autor jako pierwszy, przedstawia całość problematyki ochrony dóbr kultury uwzględniając prawo krajowe, prawo międzynarodowe publiczne i prawo europejskie, zestawione ze sobą. Autor szczegółowo omawia nie tylko cele, prawne formy i źródła prawne ochrony kultury, zagrożenia dla dziedzictw kultury, przedmioty ochrony ale również podmioty państwowe, pozapaństwowe i międzynarodowe zajmujące się ochroną dziedzictw kultury.

Praca Andrzeja Szronika „Marketing terytorialny. Miasto i gmina na rynku.” (29,20 zł) adresowana jest pracowników samorządowych, radnych, menadżerów, pracowników sektora publicznego, pracowników naukowych i studentów zainteresowanych propagowaniem podejścia marketingowego w zarządzaniu terytorialnymi jednostkami samorządowymi. Autor omawia genezę i strategię marketingu terytorialnego, tworzenie wizerunku miast i regionów, rolę targów i różne instrumenty marketingowe, których celem jest pozyskanie inwestorów zagranicznych.

Andrzej Jaki w swojej publikacji „Wycena i kształtowanie wartości przedsiębiorstwa” (33,15 zł) omawia wyznaczniki wartości przedsiębiorstw, zakres wyceny, praktyczne strony wyceny, metody i narzędzia wyceny przedsiębiorstw, a także ukierunkowanie systemów zarządzania mające na celu pomnażanie wartości rynkowej przedsiębiorstwa. Bardzo ciekawa pozycja adresowana nie tylko do pracowników naukowych i studentów lecz również do biznesmenów zainteresowanych rozwojem swoich firm.

Tu znajdziecie 10 najczęściej kupowanych pozycji

http://www.otostrona.pl/barb01zaprasza/index.php?p=25_17

Pozostałe w księgarni cyfrowej http://promocja.nextore.pl/index.xml

lub na mojej stronie http://www.otostrona.pl/barb01zaprasza/

Serdecznie zapraszam

Barbara Lewińska

—

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Krzysztof Jakubowski

Postulat wprowadzenia parytetu z pochodzenia jest lewicowy. W Polsce najmocniej promuje go SLD. Jednak według mnie (i nie tylko mnie) jest to pomysł chybiony (choć idea mu przyświecająca słuszna). Pomysł chybiony, bo (primo) wprowadza dyskryminację. Tak, właśnie.

Postulat wprowadzenia parytetu z pochodzenia jest lewicowy. W Polsce najmocniej promuje go SLD. Jednak według mnie (i nie tylko mnie) jest to pomysł chybiony (choć idea mu przyświecająca słuszna). Pomysł chybiony, bo (primo) wprowadza dyskryminację. Tak, właśnie. Bo np. parytet 50% dla płci oznaczałby że na liście wyborczej powiedzmy do Parlamentu Europejskiego mogłoby znaleźć się zaledwie 5 kobiet (lub mężczyzn). Po drugie (primo) parytet jest ograniczeniem i zachwianiem systemem wyborczym. Bo spowoduje że partia nie będzie mogła wystawić na swojej liście w wyborach do np. Parlamentu Europejskiego 10 swoich najlepszych kandydatów, tylko 10 kandydatów w skład których wejdzie 5 kobiet. Brak tu mowy o kwalifikacjach. Może warto też wprowadzić parytet 50:50 we wszystkich zawodach? Jakież to byłoby sprawiedliwe gdyby wprowadzić prawny wymóg 50% reprezentacji kobiet w zawodzie górnika, albo 50% kobiet – papieży. Może warto wprowadzić parytet płci we wszystkich dziedzinach życia? Przy wyborze ministrów – powinna decydować płeć (minimum 50% ministrów-kobiet). Przy wyborze prezydenta – płeć (co drugi prezydent kobietą), przy wyborze dentysty – płeć (chodzimy raz do stomatologa-kobiety, raz do mężczyzny), przy rekrutacji do akademii policyjnej – kryterium płci (min. 50% rekrutów musi być kobietami), przy robieniu zakupów – płeć (raz zakupy w sklepie gdzie ekspedientką jest kobieta, raz tam gdzie mężczyzna). A za łamanie parytetów wprowadzić surowe kary! Bo kobiety mogą być nie tylko tak samo dobre jak mężczyźni w zawodzie posła, ale też górnika, stomatologa, policjanta, ekspedienta czy księdza.

Ponadto, jak już ktoś wspomniał w jakimś artykule prasowym na ten temat, parytet oznaczałby łapanki i gorączkowe szukanie chętnych do startu w wyborach. A to wpłynęłoby ujemnie na jakość kandydatek. Nie można bowiem stwierdzić, że każda kobieta-poseł lepiej wykonuje czynności poselskie od przeciętnego posła-mężczyzny.

To wszystko sprawie że argument o parytetach na listach wyborczych jest moim zdaniem niczym więcej jak populistycznym chwytem, który może zaowocować większą liczbą wyborców w gronie adresatów do których jest kierowany. A jest to spora grupa, bo ponad 50% elektoratu.

pełna treść artykułu na stronie www.krzysztofjakubowski.pl

—

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Autorem artykułu jest Łukasz Dudek

W Polsce brak jeszcze prawnego uregulowania materii macierzyństwa zastępczego. Przedstawiam jak to zagadnienie zostało opracowane przez izraelskich jurystów. Rozwiązania te są o tyle interesujące, że są wynikiem kompromisu między ortodoksyjnymi Żydami a bardziej liberalną, świecką częścią izraelskiego społeczeństwa.

W 1991 roku izraelski rząd utworzył komisję mającą na celu zbadanie w wielu aspektach (socjologicznym, etycznym, religijnym, prawnym) zapłodnienia in vitro. Głównym celem tych badań było przygotowanie projektu ustawy regulującej problematykę macierzyństwa zastępczego. Było to trudne zadanie – należało wypracować kompromis miedzy oczekiwaniami ortodoksyjnych Żydów, a bardziej liberalnymi poglądami świeckich. Ustawa została przyjęta przez Kneset w marcu 1996 roku. Zawiera wiele bardzo ciekawych rozwiązań. Zachęcam do lektury, głównie ze względu na to, że polskie prawo nadal nie reguluje materii macierzyństwa zastępczego.

Zgodnie ze wspomnianą ustawą, każdy przypadek macierzyństwa zastępczego wymaga każdorazowej zgody tzw. Komisji Aprobującej. Komisja Aprobująca to ciało powołane przez ministra zdrowia, składające się z siedmiu członków: dwóch lekarzy specjalizujących się w dziedzinie ginekologii i położnictwa, lekarza specjalisty od medycyny wewnętrznej, psychologa klinicznego, pracownika socjalnego oraz duchownego – przedstawiciela religii ubiegających się stron. Komisja Aprobująca podejmuje decyzje większością głosów, w obecności co najmniej pięciu członków.

Każdy przypadek macierzyństwa zastępczego jest rozpatrywany zgodnie z wydanymi przez komisje wytycznymi:

* dawcami gamet mogą być tylko małżeństwa zawarte zgodnie z izraelskim prawem (dostarczanie nasienia – poza szczególnymi przypadkami – jest zabronione);
* strony umowy muszą być pełnoletnimi obywatelami Izraela;
* matka zastępcza (surogatka) powinna być stanu wolnego (dopuszczalne w skrajnych przypadkach odstępstwa);
* su rogatka pozostaje anonimowa, nie może być spokrewniona z rodzicami socjologicznymi dziecka;
* zgodnie z Judaizmem wyznanie matki staje się wyznaniem dziecka, a strony umowy powinny wyznawać tę samą religię (dopuszczalne w skrajnych przypadkach odstępstwo).

Aby Komisja wydała zgodę, strony muszą spełniać dodatkowe wymogi:

* strony muszą przedstawić zaświadczenie lekarskie poświadczające niemożność zajścia przez matkę genetyczna w udaną i bezpieczną ciążę;
* kandydatka na surogatkę musi poddać się szczegółowym badaniom w celu wykluczenia przeciwwskazań i potencjalnych zagrożeń;
* strony umowy zobowiązują się do przejścia badań psychologicznych prowadzonych przez psychologa lub pracownika socjalnego.

Dodatkowe kompetencje Komisji Aprobującej mają na celu udaremnienie nielegalnego finansowania macierzyństwa zastępczego. Komisja nadzoruje wykonanie umowy w zakresie wydatków. Może sugerować comiesięczną wypłatę surogatce określonych kwot w celu pokrycia ponoszonych przez nią nakładów.

Interesujące (w szczególności w kontekście polskiego przypadku surogatki Beaty Grzybowskiej) są rozwiązania izraelskiego ustawodawstwa na wypadek odstąpienia matki zastępczej od umowy:

* do czasu sfinalizowania umowy jedynym prawnym opiekunem dziecka jest pracownik socjalny, mianowany przez ministra zdrowia;
* do końca piątego miesiąca ciąży pracownik socjalny musi zostać powiadomiony o przewidywanym terminie i miejscu porodu, a sam fakt porodu musi zostać zgłoszony w ciągu 24 godzin;
* przekazanie dziecka następuje w obecności pracownika socjalnego;
* po porodzie dziecko powinno przebywać pod opieką rodziców socjologicznych, którzy w ciągu 7 dni składają wniosek o przysposobienie (adopcje);
* sąd, kierując się dobrem dziecka, wyraża zgodę na adopcję.

Sąd może wyrazić zgodę na odstąpienie przez surogatkę od umowy wyłącznie, gdy udowodniona zostanie istotna zmiana okoliczności uzasadniająca to odstąpienie i gdy nie ucierpi na tym dobro dziecka. W takim przypadku sąd obligatoryjnie wskazuje matkę zastępczą jako prawnego opiekuna. Możliwe jest orzeczenie możliwości kontaktów rodziców socjologicznych z dzieckiem. Sąd może też zarządzić od surogatki zwrot kosztów poniesionych na jej rzecz przez drugą stronę.

Dopełnieniem izraelskich regulacji jest penalizacja zawarcia umowy o macierzyństwo zastępcze bez zgody Komisji Aprobującej. Czyn taki, podobnie jak upowszechnienie tożsamości osób zawierających umowę, jest zagrożony karą do roku pozbawienia wolności.

Na podstawie: Mariusz Fras, Dominik Abłażewicz, “Reżim prawny macierzyństwa zastępczego na tle porównawczym.”, w: [" Problemy Współczesnego Prawa Międzynarodowego, Europejskiego i Porównawczego, vol. VI, A.D. MMVIII" ]

—

Łukasz Dudek – blog

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl